چهار "ذکر الهی" مفید برای چهار حالت بحرانی

در شگفتم از کسی که از چهار چیز بیم دارد، چگونه به چهار کلمه پناه نمی‌برد!

حضرت امام جعفر صادق (ع) در شگفتم از کسی که از چهار چیز بیم دارد، چگونه به چهار کلمه پناه نمی‌برد!

 ۱)درشگفتم ازکسی که ترس براوغلبه کرده،چگونه به ذکر« حَسْبُنَااللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ‏»اوچه خوب نگهبان ویاورى است»(آل عمران /۱۷3) پناه نمی‌برد.در صورتی که خداوند به دنبال ذکر یادشده فرموده است: پس (آن کسانی که به عزم جهاد خارج گشتند، و تخویف شیاطین در آنها اثر نکرد و به ذکر فوق تمسک جستند) همراه با نعمتی از جانب خداوند (عافیت) و چیزی زاید بر آن (سود در تجارت) بازگشتند و هیچ‌گونه بدی به آنان نرسید.

 ۲)درشگفتم ازکسی که اندوهگین است چگونه به ذکر«لَّاإِلَهَ إِلَّا أَنتَ سُبْحَنَكَ إِنِّى كُنتَ مِنَ الظَّلِمِينَ»جزتومعبودى نیست،توپاك و منزهى(و)همانامن ازستمكاران بودم(ونمى‏بایست مردم رابخاطر سرسختیشان رهاكرده وتنهابگذارم)(انبیاء/۸۷)پناه نمی‌بردزیرا خداوند به دنبال این ذکرفرموده است:«فَاسْتَجَبْنَالَهُ وَنَجَّيْنَهُ مِنَ الْغَمِّ وَكَذَلِكَ نُنجِى الْمُؤْمِنِينَ‏»«پس مایونس رادراثرتمسک به ذکریادشده،از اندوه نجات دادیم وهمینگونه مومنین رانجات می‌بخشیم.»(انبیاء/۸۸)

 ۳-در شگفتم از کسی که مورد مکر و حیله واقع شده، چگونه به ذکر « فَسَتَذْكُرُونَ مَآ أَقُولُ لَكُمْ وَ أُفَوِّضُ أَمْرِى إِلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصِيرٌ  بِالْعِبَادِ » و من كارم را به خدا واگذار مى‏كنم زیرا كه او به (احوال) بندگان بیناست. (غافر/۴۴)پناه نمی‌برد؛ زیرا خداوند به دنبال ذکر فوق فرموده است:« فَوَقَاهُ اللَّهُ سَيِّئَاتِ مَا مَكَرُواْ وَحَاقَ بِآلِ فِرْعَوْنَ سُوءُ الْعَذَابِ‏» پس خداوند او را از بدى‏هاى آن چه نیرنگ نمودند حفظ كرد و عذاب سختى آل فرعون رافراگرفت» (غافر/ ۴۵)

 ۴-در شگفتم از کسی که طالب دنیا و زیبایی‌های دنیاست، چگونه به ذکر « وَلَوْلَآ إِذْ دَخَلْتَ جَنَّتَكَ قُلْتَ مَا شَآءَ اللَّهُ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ إِن تَرَنِ أَنَاْ أَقَلَّ مِنكَ مَالاً وَ وَلَداً » وچرا آنگاه‏كه وارد باغت شدى، نگفتى: ماشاءاللّه (آنچه خدا بخواهد)، هیچ نیرویى جز به (قدرت) خدا نیست؟ اگر مرا از نظر مال و فرزند، كمتر از خویش مى‏بینى! (کهف/39)پناه نمی‌برد؛زیراخداوندبعد ازذکریادشده فرموده است: «مردی که فاقد نعمت‌های دنیوی بود، خطاب به مردی که ازنعمتهابرخورداربود)فرمود:اگرتومرابه مال و فرزند، کمترازخود می‌دانی امیداست خداوندمرابهترازباغ تو بدهد.»

پی نوشت:(بحارالانوار، ج 90، 184 – 185)